Jeżeli bez mrugnięcia okiem porównuje się Donalda Trumpa np. do osiłka klasowego, to czemu nie zastosować podobnie prostej metafory? Przy okazji też wychodzą kompleksy tych, którzy temu porównaniu do osiłka kalsowego przyklaskują. Silny znaczy się głupi, a słaby jest tym mądrym. Czyli głupi rządzi mądrymi.  Dodałbym też coś co usłyszałem skądinąd, a co bardzi mi się spodobało: w towarzystwie naprawdę silnej osoby wszyscy czują się bezpieczni. Jak to zadanie stoi w kontrze do narracji, które krytykują Trampa? 

Mi jednak, od jakiegoś czasu chodzi po głowie inne porówanie, jeśli chodzi o działania Donalda Trumpa. Spotkamy się w życiu nie raz z sytuacją, że z tego czy innego powodu, są takie osoby, które są uprzywilejowane. Nazwałbym te osoby cwaniakami. Oddzielmy więc ludzi sprytnych, którzy jednak nie oczekują, że będą traktowani lepiej, od cwaniaków, którzy się z innymi nie liczą. 

Problem zaczyna się wtedy, kiedy zoreintujemy się, że jesteśmy wkorzystywani i próbujemy odebrać cwaniakowi jego przywileje. Odgrywa on wtedy przedstawienie jakoby skrzywdzonego. Nie można odmówić cwaniakowi sprytu, bo przecież doszedł do swojej pozycji dzięki temu. I z tym samym sprytem będzie on tej pozycji bronił. A jeśli mu się to uda, nie zatrzyma się i będzie swoje przywileje próbował poszerzać. Chodzi mi jednak o ten moment, kiedy próbujemy powiedzić prawdę o danej sytuacji, która zderza się momentalnie z narracją krzywdy. 

Tak własnie widzę relację między Donaldem Trumpem a liderami najsilniejszych państw europejskich (z wyjątkiem Włoch). Nie będę tego uzasadniał. Chodziło mi tylko o przedstawienie metafory. Czy jest trafna czy nie sami ocenicie.

 

---

tagi: donald trump 

	Janusz-Tryk
	24 stycznia 2026 12:55

8     1266    6 zaloguj sie by polubić